Wat je zaait zal je oogsten… ?!

Vol enthousiasme begonnen we in 2019 aan een nieuw project: “moestuinieren”. Twee stadsmensen zonder ervaring in tuinieren. Toen we nog in Nederland woonden hadden we – ik durf het bijna niet te zeggen –  eerst een tuin met tegels waarop een aantal plantenbakken stonden, hele grote, maar toch. Daarna een supergroot dakterras met tegels met, jawel, een aantal grote plantenbakken en een XXL kruidenrek. Onze groene ervaring ging niet verder dan planten water geven en uitgebloeide bloemen verwijderen. 

Tegenwoordig wonen we op het platteland in Frankijk, op een voormalige boerderij met een watermolen. Het leek ons een leuk idee om de moestuin in ere te herstellen. Er werden bio zaden gekocht, bedden aangelegd, een compostbak gemaakt en in februari was het zover, er kon gezaaid worden.

En dan volgt dat magische moment dat zaadjes ontkiemen en de eerste groene piefjes heel voorzichtig boven de aarde uitkomen. We hebben ze vertroeteld. Overdag ging alles naar buiten zodat de jonge kiemplantjes zich konden koesteren in de vroege voorjaarszon. ‘s Avonds ging alles naar binnen ter bescherming van eventuele nachtvorst. 

In april konden de eerste plantjes de volle grond in, gevolgd door wat rechtstreeks in de grond gezaaid moet worden. Alle aanwijzingen hebben we nauwkeurig opgevolgd. Het aangename weer deed de rest. De plantjes groeiden als een tierelier, met centimeters per dag. De bedden waren gevuld met stamslaboon van het type haricot vert, rode biet, snijbiet, aubergine, een half bed spinazie en een gecombineerd bed van winterwortel en prei om wortelvlieg tegen te gaan. 

Elke ochtend doen we een ronde in de moestuin en volgen de ontwikkelingen op de voet. Het is verbazend hoe hard het allemaal groeit: magic happens overnight. Maar op een ochtend vertoonde het wortel/prei bed opvallend veel lege plekken… Huh? Zagen we dat nou goed? Jawel, alle groene loof van de wortel was w e g ! In één nacht was de winterwortel in wording foetsie. Het konden niet de wilde zwijnen of reeën zijn, want de moestuin is goed omheind, er waren nergens konijnenkeutels te bekennen. Wat was het dan wel, wat heeft die nacht zo lekker zitten schransen… Een woelmuis? Hoe dan ook het was einde wortel. Die heeft de winter niet gehaald. Zo verging het ook de rode biet. Het merendeel is van onder uit de aarde opgegeten. Naast het bed hebben we verscheidene holen gezien dat typerend is voor de woelmuis. Die heeft een goede tijd gehad 😉 

Er bleef genoeg over om te oogsten. De opbrengst was enorm, het record dagopbrengst van de bonen bedroeg 1,6 kg. De stamslaboon van het type haricot vert is een lange, dunne boon die zich gemakkelijk laat plukken. De plant hoeft niet opgebonden te worden. Bovendien heeft het een fijne smaak. We hebben genoten van de curry’s met haricots verts. 

Met vallen en opstaan leren we. Boven alles beleven we bijzonder veel plezier aan de moestuin. Het proces van zaaien tot oogsten tot een heerlijke maaltijd op je bord is ronduit fascinerend. 

Dit artikel is een update en eerder gepubliceerd bij www.centredusilence.com

Wat je zaait zal je oogsten… ?!